9 Ağustos Pazar - 2020
Ana Sayfa / Şiirler / Mezara Koydular
şiir
aşk siirleri

Mezara Koydular

Mezara Koydular

Ben gördüm ogün,
Kuyuya koydular babamı,
Toprak attılar üstüne adamlar..
Ben agladım. çıkarın babamı,
Kimse duymadı beni,
Allahu ekber dediler,
Sonra mezarlıktan çıktılar.
Ben agladım ama babamı çıkarmadılar.
Ben gördüm ogun,
Babamı mezara koydular.

Valide

BEN GÖRDÜM OGÜN BABAMI MEZARA KOYDULAR

Babamı kuyunun içine koydular, üstüne toprak attılar sıkı sıkı kapadılar, ben gördüm hepsini. Annem çok ağladı, kardeşim, ben annem kalmıştık, bize kimse bakmadı aç kalmıştık. O günü hiç unutmuyorum, annem ağlıyordu Sultan teyzeye,

çocuklarım aç kalacak, yardımda etmiyorlar yetişemiyorum
annem bir yandan da benim saçlarımı okşuyordu
-yuvaya ver bari çocukların karnı doyar.
annem ağlıyordu. Ben ogün akşam yemek yemedim deniz yesin diye,
annem:
yemek yesene kızım
-karnım tok anne, kardeşim yesin ama bizi yuvaya verme
annem baktı yüzüme,
-ben küçük olduğum için konuştunuz değilmi yanımda, sultan teyze gitsin yuvaya
Ben O günüde hiç unutamıyorum, aç kalmıştı kardeşimde, evde pişirecek birşey yoktu, komşularda yemek getirmemişti bize, annemde ot toplayamamıştı, çok hastaydı.
Sabah annem beni ve kardeşimi elinden tuttu, yavaş yavaş yürüyorduk kaldırımda annem hep ağlıyordu.
Bir evin önüne geldik, kapıyı çaldı annem kapı açıldı, biz o eve girdik, annem hala ağlıyordu,
o teyze;
ağlama, bari karınları doyar yavruların önümüz kış donarlar, iyi olacak bak sende topla kendini biraz gelirsin hafta sonları görsün çocuklarını.
anlamıştım annemin çaresizliğini,
ağlama anne ben bakarım kardeşim, sakın sen ağlama, sengit iş ara, yazın geliriz yanına.
annem güldü
-büyümüş kızım benim hadi ozman kardeşinin elini sıkıtut bırakma.
Sıkıca tutum kardeşimin elini
biz bahçeye çıkıyoruz sen sakın ağlama.
O günü de hiç unutamıyorum  çıktık bahçede sarıldım kardeşime sıkıca ben ağladım kardeşim ağladı, kardeşim ağladı ben ağladım…
oradaki çocuklar çok kötü, kardeşimi döveceklerdi çıktık ağacın dalına sarıldım kardeşime sıkı sıkı, müdür baba gelene kadar inmedik hiç aşağıya.
bir kış o evde öyle ğeçirdik. Birgün annem  gülerek geldi eve
o günüde hiç unutamıyorum ;hadi çıkıyoruz abinide aldım kapıda bekliyor bizi, 
-anne nereye?…
– evimize…
kardeşimin eli elimde
-Kızım hadi sıkma artık kardeşinin elini, bak baban burada!!!!
-Babam bu değil…
Annemin gözlerindeki çaresiz bakıştan anladım. Bindik arabaya Dalamana doğru çıktık yola, o adam,annem abim, kardeşim, kardeşimin eli elimde.
– geldik evimize hadi inin çocuklar, arabadan…
adamın eli saçlarımda annem gibi okşuyor saçlarımı, sevgi dolu,baktım adamın yüzüne, gülümsüyordu gözleri.
Kardeşimin elini bıraktım yavaşça, aldım şaçlarımdaki eli öptüm usulca başıma koydum
-öpeyim baba…
Ayrılmadık yıllarca bir birimizden, babam ölene kadar.
Çok emeği var üstümüzde, hakkını helalet, yattığın yer nur, mekanın cennet olsun.
o günüde unutamam…
Yaşamın içinde unutulmayacak okadar çok ”o günüde”  varki, İnsan bağzan yaşamaktan korkuyor.  Hayatın içinde yazılan yazılar hep üzüntülü nedense, hiç gülerek anlatanı görmedim, neden dertli insanlar çok anlatır, paylaşma gereği duyar. Azalır mı, paylaştıkça dertleri, dağılırım, gasefetleri. Yaşanmış hayatların hüznü yazılarımada yansır, yazarken bir ayrı okurken bir ayrı duygulanırız Muğla Dalamandan bir hayat hikayesi.
Teşekkür ederim,

İlginizi Çekebilir..

şiir

Bal Böceğim Şiir

Bal Böceğim Şiir Bal Böceğim  Pür neşe gülen yüzün, Masum korunmasız, Sevgiye, ilgiye muhtaç, Minicik …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir